Eva vertelt over haar ervaringen met slechthorendheid

"Mijn oren willen in elke levensfase wat anders" - Eva (35)

Als student wilde ik naar de disco. Kreeg ik extra bescherming tegen de herrie. Toen ik moeder werd, zei m'n audicien: zodra je last krijgt van gehuil, maak ik een speciaal programma voor je. En nu ik ondernemer ben, moet ik vergaderen. Zo houden we in elke levensfase rekening met wat mijn oren wensen.
 
Meer lezen

Terug

Verhaal Thijs Schipper

 Thijs vertelt over zijn ervaringen met slechthorendheid

“We gingen testen met een stroopwafel” Thijs Schipper (12)​

Op de peuterspeelzaal zei ik nooit ‘dankjewel’ voor een koekje. Vond de juf niet leuk, zei ze tegen m'n moeder. Daar herinner ik me niks van, maar zo is het dus gegaan. Ik had ook de hele tijd oorontsteking en looporen. Toen zijn we bij de dokter gekomen en die zei: ‘Ja, die jongen heeft zo'n slecht middenoor, daar komt het door.’

Het is lastig als je niet weet wat er van je wordt verwacht. Dus ging ik heel goed opletten. Hoe mensen kijken, hoe ze praten. Maar dan mis je nog een hoop. Ik moest veel vragen. Het leek wel Bassie en Adriaan, weet je wel, met die boeven. ‘Wát zeg je? Dat zég ik toch!’ M'n moeder zegt dat ik wel slimme dingen zei, maar met een vreemde uitspraak. Toen is m'n gehoor weer getest en bleek dat ik nog maar 50% kon horen.
 

Grappen uithalen

Mijn eerste gehoorapparaat, toen was ik vijf. Later kreeg ik soloapparatuur erbij. Dat is een apparaatje voor om je nek. Die heeft de juf om. En als ze dan gaat praten, wordt het naar mijn gehoorapparaat gestuurd. Dan kan ik haar altijd goed verstaan. Kun je ook goeie grappen mee uithalen. De juf ging een keer de klas uit. Ging ze in de hal moppen vertellen, maar die kon ik alleen horen. Zat ik te lachen in de klas, en niemand wist waarom.
 

De stroopwafeltest

Met die oude toestellen kon ik eigenlijk niet eten. Je oren gaan een beetje bewegen als je kauwt. En dan ging dat apparaat meebewegen en kraken. Bij Beter Horen kreeg ik een stroopwafel en toen mocht ik het nieuwe toestel proberen. Dat was veel beter. Ik kon gewoon eten. Ze zijn ook erg klein, je voelt ze bijna niet. En ik kan de hoge tonen nu ook horen. Zoals de piepjes van de magnetron.
 

Het nieuwste van het nieuwste

Ik ga nu naar de eerste van het gymnasium. Daar krijg ik een ander soort soloapparatuur. Het is een soort pen. De Roger Pen heet die. Die moet ik op tafel bij de leraar neerleggen en dan steeds weer meenemen naar de volgende klas.
 

Schreeuwen in de Goliath

Als we op de camping zitten, kunnen we op de fiets naar Walibi. In de Goliath ja, die is echt vet! Ik vind hem nu niet zo eng meer. De eerste keren kreeg m'n zus er oorpijn van, dat ik zo hard schreeuwde. Als je zo snel naar beneden gaat, is het moeilijk om in te ademen. Ik schreeuwde alles eruit. Maar nu dus niet meer.​
21.05.2016