Eva vertelt over haar ervaringen met slechthorendheid

"Mijn oren willen in elke levensfase wat anders" - Eva (35)

Als student wilde ik naar de disco. Kreeg ik extra bescherming tegen de herrie. Toen ik moeder werd, zei m'n audicien: zodra je last krijgt van gehuil, maak ik een speciaal programma voor je. En nu ik ondernemer ben, moet ik vergaderen. Zo houden we in elke levensfase rekening met wat mijn oren wensen.
 
Meer lezen

Het geheime leven van klanken

Hans van Koolwijk is geluidskunstenaar en voert al vijfentwintig jaar een zoektocht naar het onzichtbaarste van alles: geluid. 

Lees meer

“Ik heb een nieuw leven gekregen” Max de Vries (88)

Ik was een jaar of achttien. De mevrouw bij wie ik in huis werkte, zei: ‘Max, laat je oren eens uitspuiten, je hoort me zo vaak niet.’ Ik had dat zelf niet in de gaten. Maar dat uitspuiten hielp niks. Toen wist ik wel dat er iets aan de hand was. Maar het was volop oorlog, dus er werd verder niet over gesproken. Ik heb het maar gewoon aanvaard.

Lees meer

“Ik nam gewoon mijn mondharmonica mee” Frans Nelissen (67)

Ik heb het zien aankomen, want het zit in de familie. Mijn opa was doof. Mijn vader ook, vrij jong al. En dat was wat, want hij werkte bij de radio en hij was muzikant, net als ik. Maar daar moest hij mee stoppen. Dus ja, ik was er wel op voorbereid.

Lees meer

“Ik bemoei me weer overal tegenaan” Ton van Oosten (52)

Als kind luisterde ik niet ... maar dat lag niet aan m'n oren! Nee, zó vroeg is het niet begonnen. Maar ik was wel jong, dertig of zo. Hoe het komt? M'n broer en zus hebben het ook. En dat ik vroeger automonteur ben geweest, met een hoop herrie, heeft vast ook niet geholpen.

Lees meer

“Ik moest echt een drempel over” Edith Heijman (44)

Als kind merkte ik al dat ik met het ene oor minder hoorde dan met het andere. Op school speelde 't geen rol. Maar aan de telefoon wel. Die nam ik dan aan met mijn goede oor. Je hebt er ook niet zo gauw erg in, hè? Dat het achteruit gaat.

Lees meer

“We gingen testen met een stroopwafel” Thijs Schipper (12)​

Op de peuterspeelzaal zei ik nooit ‘dankjewel’ voor een koekje. Vond de juf niet leuk, zei ze tegen m'n moeder. Daar herinner ik me niks van, maar zo is het dus gegaan. Ik had ook de hele tijd oorontsteking en looporen. Toen zijn we bij de dokter gekomen en die zei: ‘Ja, die jongen heeft zo'n slecht middenoor, daar komt het door.’

Lees meer

"Ik speel op mijn gevoel” Fenke Machielsen (30)

Die lage tonen blijven lastig. Ha, en toch speel ik basgitaar. Waanzinnig stoer. Ik ben maar klein, en dan met zo'n machtig instrument in je handen, wauw! Vroeger speelde ik in bandjes, rock en metal. Toen had ik nog geen hoortoestel. Maar ik voelde wel de trillingen. Ik speel op m'n gevoel.

Lees meer

"Slechthorend... ik? Welnee joh!" Dhr. Meerbeek (69)

Het vervelende was, onze kleindochter, daar kon ik niet mee praten aan de telefoon. Dat was zo sneu. Toen ik mijn nieuwe hoortoestellen had, heb ik meteen gebeld. Ik zeg: opa kan je nou verstaan! Hoorde ik voor de eerste keer die kleine dondersteen praten... ik was helemaal ontroerd.

Lees meer

"Voor mijn stage wil ik naar Los Angeles... zeker weten!” Anouk Pluijm (20)

Mijn moeder merkte het al toen ik een jaar of vijf was. Als ze me riep, reageerde ik niet. We hebben een aantal tests gedaan. Als ik een piepje hoorde, moest ik een blokje omslaan. Had ik nooit zin in. Was ik veel te eigenwijs voor. Uiteindelijk bleek dat ik vernauwde gehoorgangen heb.

Lees meer

"Dat apparaatje heeft mijn leven gered” Jan Hilgerson (63)

“Het begon na een rugoperatie. ’s Nachts schrok ik wakker van twee keiharde blokfluiten in mijn hoofd. Een gillend gepiep, ik dacht dat ik gek werd. Iedere minuut leek een eeuwigheid. Ik raakte in paniek...”

Lees meer

“Nu tel ik weer mee!” Luuk Scholten (47)

Ik was met vriendjes aan het spelen in de zandbak, toen er met donderend geraas een straaljager over kwam. Alle kinderen hielden hun handen voor hun oren. Ik speelde onverstoorbaar door...

Lees meer

“Ik zei: ‘Doe ik niet.’ Want dan ben je oud ...”
Nelleke Verweij (58)

Als kind kreeg ik op een schoolavond de hele zaal aan het lachen. Ze zeiden: ‘Daar moet je iets mee doen!’ Nu werk ik als regisseur met jongeren in het theater. En dat gaat over nuances, volume, verstaanbaarheid. Dan werk je met je oren ...

Lees meer

“Ik vond dat ik niet doof was” Jetty Harte (80)

Ik was achter in de vijftig. Mijn zoon belt me op en zegt: ‘Mam, heb je zin in een bak koffie?’ Ach natuurlijk. Dus wij naar de stad en hij zegt: ‘Dan gaan we eerst hier naar binnen.’ Ik zeg: ‘Wat is dát nou? Een gehoorapparatenwinkel? Doe ik niet!’ Achteraf misschien dom. Maar ik vond dat ik niet doof was. Waanzin. Hoe kom je erbij! Maar je merkt het nooit zelf. Een ander merkt het.

Lees meer

"Ik gaf steeds de verkeerde antwoorden" Mevrouw Ulu (53)

Zelf had ik het eerst niet in de gaten. Ik was nog jong, daar denk je dan niet aan. Maar toen een keer zei m'n buurvrouw heel eerlijk dat ik steeds de verkeerde antwoorden gaf. Daarom heeft het ook zo lang geduurd. Ik dacht gewoon dat ik haar goed verstond. Toen begreep ik: nou moet er wat gebeuren.

Lees meer

"Gehoorbescherming, daar deden we niet aan" Teun Botterweg (71)

Op Curaçao ben ik geboren. Mijn vader was bij de politie. Er zaten daar veel Chinezen in de handel. Die brachten cadeautjes mee. Kalkoenen, servies en... vuurwerk! Zware knallen. Vonden we prachtig. En schieten deden we ook graag. Maar in die tijd had je natuurlijk geen gehoorbescherming.
 

Lees meer