Eva vertelt over haar ervaringen met slechthorendheid

"Mijn oren willen in elke levensfase wat anders" - Eva (35)

Als student wilde ik naar de disco. Kreeg ik extra bescherming tegen de herrie. Toen ik moeder werd, zei m'n audicien: zodra je last krijgt van gehuil, maak ik een speciaal programma voor je. En nu ik ondernemer ben, moet ik vergaderen. Zo houden we in elke levensfase rekening met wat mijn oren wensen.
 
Meer lezen

Terug

Verhaal van Frans Nelissen

 Frans Nelissen vertelt over zijn ervaringen met slechthorendheid

“Ik nam gewoon mijn mondharmonica mee” Frans Nelissen (67)

Ik heb het zien aankomen, want het zit in de familie. Mijn opa was doof. Mijn vader ook, vrij jong al. En dat was wat, want hij werkte bij de radio en hij was muzikant, net als ik. Maar daar moest hij mee stoppen. Dus ja, ik was er wel op voorbereid.

Zo rond m'n 35e werd het minder. Eerst alleen de hoge tonen. Toen ben ik maar eens op zoek gegaan naar een hoortoestel. Die waren toen nog allemaal analoog. Een ramp! Analoog, dat versterkt alleen maar. Dan wordt álles harder en daar werd ik knettergek van. Heb ik dus niet gedaan. Hoefde ook niet, want het ging toen nog wel.

Schreeuwen voor de klas

Ik heb altijd voor de klas gestaan. En kinderen, die draaien er niet omheen, hè? ‘U schreeuwt zo’, zeiden ze. Had ik zelf niet in de gaten. Dus ik naar de audicien. Die mevrouw zat met haar hand voor d'r mond en dan moest ik haar nazeggen. Ik vroeg: ‘Moet ik dat écht zeggen?’ Dus ik zei ‘zeikwijf’, want dat had ik verstaan. Dat bleek hijskraan te zijn. Dan heb je wel een probleem.
 

Ik wist precies wat ik wilde

Bij Beter Horen kreeg ik een van de eerste digitale toestellen. Die kon je zo instellen, dat alleen de hoge tonen werden versterkt. Ik wist precies wat ik wilde. Dus ik nam m'n mondharmonica mee naar de winkel. Zat ik te spelen en dan zei ik: ‘Nee zo niet ... of wacht ... ja dat is 'm.’ Werkte perfect! Zo geduldig als ze daar waren.
 

Hoop gezoek en geknutsel

Nou ben ik alweer een paar apparaten verder. Die moderne dingen kunnen veel meer. Bepaalde geluiden comprimeren. Mooi hoor, maar het duurt wel even voor het goed is ingeregeld. Eerst probeerde ik er één, die floot snel rond. Dat was niks. Verder zoeken dus. We hebben een tijd zitten knutselen, weer met m'n mondharmonica erbij ... net zo lang tot het lukte.
 

De jongens van de band

In de band gaat het goed. Maar gaat het harder dan 85 decibel, dan zeg ik: ‘Te hard!’ Vonden de jongens eerst maar niks. Nu zijn ze er blij mee. Want het dwingt je om op een andere manier muziek te maken. En met twee van hen speel ik al veertig jaar, dus die hebben die hele geschiedenis van mij meegemaakt.
 

Ik doe er niet moeilijk over

Ik zeg gewoon: ‘Ik ben doof.’ Waar het mij om gaat? Naast praten en horen, dat ik muziek kan blijven maken. Zonder m’n hoortoestellen was ik nergens. Want mijn geluidsbeleving is puur mechanisch. En dat probeer ik dan te koppelen aan het natuurlijke geluid, zoals ik het me herinner. Vogeltjes. Of regen op een paraplu.  
mei 21th 2016