Eva vertelt over haar ervaringen met slechthorendheid

"Mijn oren willen in elke levensfase wat anders" - Eva (35)

Als student wilde ik naar de disco. Kreeg ik extra bescherming tegen de herrie. Toen ik moeder werd, zei m'n audicien: zodra je last krijgt van gehuil, maak ik een speciaal programma voor je. En nu ik ondernemer ben, moet ik vergaderen. Zo houden we in elke levensfase rekening met wat mijn oren wensen.
 
Meer lezen

Terug

Het verhaal van Nelleke Verweij

 Nelleke Verweij vertelt over haar ervaringen met slechthorendheid

“Ik zei: ‘Doe ik niet.’ Want dan ben je oud ...”
Nelleke Verweij (58)

Als kind kreeg ik op een schoolavond de hele zaal aan het lachen. Ze zeiden: ‘Daar moet je iets mee doen!’ Nu werk ik als regisseur met jongeren in het theater. En dat gaat over nuances, volume, verstaanbaarheid. Dan werk je met je oren ...

Gehoorverlies zit bij ons in de familie. Mijn vader en mijn twee zussen en vier broers hebben er ook last van. Wij moesten vroeger hard praten met zijn allen! Maar zelf kan je nog lang geloven dat het best meevalt.
 

Vleeskleurige lellen

Tegen de veertig was ik, toen ik bij de oorarts zat. Hij deed een test en zei: ‘Je gehoor is niet zo goed meer.’ Ik dacht: krijg het heen en weer maar. Die vleeskleurige lellen, die iedereen draagt, dat ga ik dus niet doen. Mijn vader had ook joekels. Daar zat hij de hele tijd mee te friemelen. Hoortoestellen? Doe ik niet! Want dan ben je oud. Dat is het imago.
 

Wat kijk je me toch aan?

In gesprekken concentreerde ik me steeds meer op monden. Mensen zeiden: ‘Wat kijk je me toch aan?’ Dat was puur de focus om ze te kunnen verstaan. Vooral op mijn werk. Steeds vaker zei ik zomaar: ‘Ja!’ Omdat ik niet voor de zoveelste keer wilde vragen: ‘Wat zeg je?’
 

Mooie geluiden

Op een gegeven moment dacht ik: nu moet ik wat doen. Ik was tegen de vijftig. Dus ik naar Beter Horen voor mijn eerste hoortoestel. Dat is wennen. Opeens hoor je weer van alles. Dat water klatert als je de kraan laat lopen, heel mooi. Of het geluid van je hand die over je blote arm wrijft. Maar ook de herrie in de keuken. Een ijskast die bromt.
 

Samen zoeken

Inmiddels ben ik aan mijn derde paar bezig. Daar zijn we wel een paar maanden druk mee geweest. Was ik thuis en dacht ik: nee, het is toch niet goed. Het is voor de audicien ook zoeken. Dat hoort er bij. Het is een persoonlijk ding. Soms merk je ook dat de audicien zelf baalt. Hoe kán dat nou? Wat hóór je dan? Ze zijn heel betrokken. Misschien bof ik, ik weet niet hoe het elders is.
 

Ze worden steeds mooier

Iedereen associeert het met oud zijn. Volgens mij wordt dat nu wel minder. Ze worden ook mooier, die dingen. Je ziet er steeds minder van. Ik hoorde dat er nu eentje is die met je iPhone werkt. Dat is natuurlijk sexy. Maar ik hoef dat niet. Ga ik veel te veel met die knopjes zitten spelen! ​​​​​​​​​​​
mei 21th 2016